Wanneer we door meditatie meer in contact komen met onszelf kunnen we de volgende stap maken: contact maken met anderen. Vaak denken we dat contact maken door communicatie komt. Voor een deel is dat waar. Door te praten geven we een indruk over onszelf alsmede door onze houding.
Werkelijk contact maken gaat niet over communicatie met woorden. Werkelijk contact maken gebeurt in stilte. Het grote probleem echter in onze maatschappij is dat wanneer we elkaar aankijken we direct met onszelf geconfronteerd worden. En daarbij voelen we ook onze angsten. Bij sommige mensen gebeurt dat niet en bij anderen wel. Wanneer we in iemands ogen kijken kijken we in een spiegel. De ene spiegel spiegelt ons onze angst en de andere spiegel spiegelt de stilte in ons. In feite is alles in onszelf aanwezig, van angst tot Liefde. Mensen die leven vanuit angst spiegelen de angst in ons terwijl mensen die leven vanuit Liefde ons de Liefde in onszelf spiegelen. Dat is dan ook de reden dat we op veel verschillende mensen heel verschillend reageren. Om in stilte contact te kunnen maken is het dan ook belangrijk om de stilte in onszelf op te zoeken want dat is er altijd. Meditatie helpt om die stilte weer eigen te maken waardoor we weer tot onszelf komen. Tot onszelf komen en jezelf zijn betekent dat we vanuit onszelf, vanuit stilte, op anderen reageren in plaats vanuit het spiegelen door anderen. Wanneer we reageren door spiegeling betekent dat dan ook dat we niet onszelf zijn. We zijn niet in het lichaam of we staan niet in onze eigen kracht.

Om vanuit stilte contact te maken met een partner, vriend(in), etc. moeten we dus eerst contact met onszelf maken. Dat kunnen we doen door onze aandacht in het lichaam te houden en bij de ademhaling. Daarmee houden we al contact met onszelf en de stilte. Van daaruit kijken we naar buiten, naar de ander en we zien die persoon. We gaan dus niet met de aandacht naar de ander anders zijn we weer buiten onszelf en zo verliezen we het contact met onszelf wat als gevolg heeft dat we ook het contact verliezen met de ander.
Wanneer we vanuit de stilte naar de ander kijken, kijken we die persoon in de ogen en wanneer we allebei de stilte in onszelf hebben gevonden spiegelen we die stilte ook weer naar elkaar zoadat het stil BLIJFT.
In die stilte kunnen we contact maken. De ogen zijn de spiegels van de ziel en wanneer we in die stilte contact maken kan het contact dan ook heel diep gaan. Het is mogelijk dat we dingen gewaar worden. We kunnen Liefde voelen, warmte etc. Dit is dan ook weer de Liefde en warmte die in onszelf aanwezig is en niet wat we voor de ander voelen.
In onze maatschappij wordt dat nogal door elkaar gegooid. Wanneer we Liefde voelen bij iemand, projecteren we dat vaak op de ander alsof we voor die persoon Liefde voelen. We voelen echter de Liefde IN onszelf en die is in eerste instantie ook VOOR onszelf. We kunnen die Liefde delen maar alleen vanuit onszelf. Dat betekent dan ook dat we met de aandacht IN ONS ZELF dienen te blijven. Als we dat niet doen dan richten we ons weer op de ander waardoor dit het contact met onszelf en de ander verbroken wordt. Het hele gelijkwaardige contact verdwijnt dan weer.

Naast Liefde en warmte kunnen we ook andere gevoelens tegen komen. Het is dan belangrijk om daar weer met onze aandacht bij te zijn en het er te laten zijn. Het contact via de ogen is niet een contact maken wat we moeten "doen" door er ons best voor te doen. Het is eencontact dat we kunnen laten gebeuren. Wanneer we naar de ogen van de ander kijken doen we dat niet door onze aandacht nar toe te sturen want dan verliezen we het contact met onszelf. Wij kijken eigenlijk niet, we nemen waar. Met kijken naar sturen we aandacht naar de ander, met waarnemen laten we dat toe wat in ons zicht komt. Op de laatste manier maken we contact. Of liever gezegd: zo ontmoeten we elkaar, IN STILTE.

Werkelijk in contact komen met de ander is dus iets wat we laten gebeuren en niet iets wat we (kunnen) doen. Het gebeurt in stilte, rust en ontspanning. Het uiteindelijke resultaat is "samen ZIJN in stilte".