Egoïsme
De mens leeft in
het algemeen vanuit het ego wat niets meer betekent dan dat de
mens vanuit het hoofd leeft. Het ego is een “hoofdzaak”. Hij leeft
een egoïstisch leven omdat het altijd IK is. Ik voor, IK achter,
IK zus, IK zo. Het egoïstisch leven geeft aan dat hij zichzelf
het belangrijkste vindt. De mens identificeert zichzelf continue
met zaken die hij van oorsprong helemaal niet IS maar heeft bereikt!
Bijvoorbeeld: ik ben directeur, ik ben dokter, ik ben vuilnisman
etc, etc. Men is geen van dit alles Dit identificeren heeft maar
één doel: zichzelf onderscheiden van anderen om een positie voor
zichzelf te bepalen, vaak ook een machtspositie. Wanneer men het
ego het zwijgen op zou leggen, dus vanuit het gevoel zou leven,
zou het plaatje er heel anders uitzien. Men zou gaan zien wie
hij werkelijk is. Men zou gaan zien dat al wat men bereikt heeft
alleen maar heeft geleid tot het van zichzelf verwijderd raken,
van wie men werkelijk is.
Het egoïstisch leven
dient niet gezien te worden als slecht. Vaak wordt het echter
wel als zodanig beschouwd. Het is van oorsprong een keuze. Deze
keuze vloeit voort uit het willen bereiken van overvloed, vaak
op financieel en materieel gebied. Als men dat doel voor ogen
heeft is men in staat om dat doel te bereiken op een manier die
ten koste van de medemens gaat. Werkelijke overvloed vloeit voort
uit het uitdragen van de kwaliteiten die de mens eigen is en waarbij
de medemens juist gebaat kan zijn. Deze weg is de natuurlijke
weg. In de westerse maatschappij wordt echter de eerste weg bewandeld
en deze weg is te vinden in de manier waarop het bedrijfsleven,
de maatschappij, functioneert. Het gaat altijd om de winst van
het bedrijf, nooit om het welzijn van de medewerkers. De westerse
maatschappij is een systeem van egoïsme dat ten koste gaat van
de mensen. De mens is geen mens meer, de mens is zichzelf niet
meer. De maatschappij heeft ook geen mensen nodig. De maatschappij
heeft functies nodig om te kunnen draaien. De mens is dus niets
meer dan een functie om het “Grote Egoïsme” (de maatschappij)
draaiende te helpen houden. De mens is er vaak ook trots op dat
hij wat heeft bereikt. Wat heeft men dan bereikt? Wat heeft men
werkelijk bereikt? Dat men van zichzelf vervreemd is geraakt,
dat men allerlei klachten heeft opgebouwd, ziekten heeft ontwikkeld
in zichzelf, spanningen, stress, burnouts, etc. En wanneer men
niet meer funtioneert wordt men vervangen door een ander, als
een auto-onderdeel. En pas dan gaan mensen zich misschien afvragen:
Waar ben ik mee bezig?
En dan merkt men
dat de weg terug naar zichzelf een lange weg is. De weg van het
egoïsme heeft dus enorme gevolgen voor het individu. De honger
naar bezit is zo groot dat kinderen er het dupe van worden. Daardoor
zijn er creches ontstaan, opvangcentra. Men doet het voor het
gezin wordt dan gezegd maar het gaat in eerste instantie om een
persoonlijk gevoel van macht, bezit en materie. Het egoïsme is
in de westerse maatschappij zover uitgegroeid dat er leningen,
hypotheken en andere vormen van schulden worden aangenomen die
kunnen leiden naar een situatie die veel problemen kan gaan opleveren,
vooral na de invoering van de euro. Het egoïsme van de banken,
hypotheekadviseurs, etc vaart er wel bij.
In elk mens schuilt
een vorm van egoïsme dat kan uitlopen van mega tot uiterst subtiel.
Het is de tegenpool van het gevoel. Het is mogelijk om het ego
uit te schakelen. Daarvoor is het noodzakelijk dat de mens zijn
eigen natuur gaat erkennen in plaats van dat men zijn eigen natuur
ontkent en zelfs verwoest. Zoals men de natuur (bossen) buiten
zichzelf verwoest, zo verwoest men ook de natuur in zichzelf.
Wanneer elk mens zou inzien waarmee hij bezig is en zichzelf terug
brengt naar zijn eigen natuur dan zou de hele maatschappij (het
grote egoïsme) in één klap verdwenen zijn. Dan gaat de hele bevolking
“back to nature”, terug naar de eigen natuur, los van bezit en
materie en verbonden met het eigen gevoel. De mens kan dan weer
in harmonie met zijn eigen soort leven.
Terug naar top
Index
perssonlijke stukken