Huwelijk

Als we naar het begrip "Nieuwe Tijd" kijken en we kijken naar het huwelijk zoals het er tot nu toe uit ziet dan past het niet meer in deze tijd. Het woord huwelijk hoort er dan niet eens meer in thuis. Eén op de drie huwelijken eindigt in een scheiding. Wat is een huwelijk, wat stelt het voor. Kort gezegd stelt het veelal niets voor. Er zijn natuurlijk net als in vele zaken uitzonderingen, zo ook met het huwelijk. Het huwelijk gaat over het algemeen helemaal niet over Liefde maar over materie. Het huwelijk is ooit ontstaan om bezit in de familie te houden. In deze tijd is daar in het algemeen weinig aan veranderd. Mensen worden verliefd op iemand van de andere sexe of op iemand van dezelfde sexe, gaan samenwonen, trouwen en wat is het vervolg? Samen werken voor een eigen huis met daaraan gekoppeld een grote schuld in de vorm van een hypotheek of andere vorm van lening. Verliefd worden is eigenlijk alleen maar een reflectie. Wat er gebeurt is dat de Liefde die in onszelf aanwezig is gespiegeld wordt door iemand anders. Wanneer die persoon uit ons leven verdwijnt of wanneer we samen gaan ondernemen (op wat voor manier dan ook) dan verdwijnt daarmee ook de Liefde want die wordt niet meer gespiegeld door diegene waar we verliefd op zijn geworden. Zo komt ook het huwelijk in het geding. Een huwelijk zonder Liefde houdt niet lang stand want iedereen wil Liefde. Daarom is het voor een echt goede relatie belangrijk om eerst de Liefde in onszelf te gaan ervaren, ook zonder dat er iemand is met wie we een relatie hebben op basis van Liefde. Wanneer we de Liefde in onszelf op zo'n manier ervaren kunnen we dat delen met iemand anders. Als die persoon ook de Liefde in zichzelf ervaart zonder betrokkenheid van een ander en dat kan delen is er pas kans op een goede Liefdesrelatie. Liefde die in jezelf leeft en toegestaan wordt is onuitputtelijk. Liefde gespiegeld door een ander is eindig en dat zal in veel gevallen ook voorbij gaan.

Het huwelijk zoals het er nu uitziet is uit de (Nieuwe) Tijd. Dit huwelijk gaat alleen maar over de maatschappij. We trouwen niet voor elkaar, we trouwen uit maatschappij oogpunt, voor de belasting, de gemeente en meer van dit soort instanties. Dat uit zich in het feit dat iemand buiten onszelf zogenaamd het recht heeft een paar als man en vrouw te verklaren. Maar uiteindelijk doet deze ambtenaar dat uit naam van de maatschappij, de belasting etc. Deze ambtenaar kan onmogelijk een Liefdesverklaring tussen twee mensen vastleggen. Liefde laat zich niet vastleggen, het is er of het is er niet. Het is altijd in onszelf aanwezig maar we zijn er van vervreemd doordat we een leven leiden die helemaal niet over Liefde gaat maar over materie. Sterker nog, we LEVEN niet, we zijn bezig met OVERLEVEN. We trouwen, gaan grote schulden aan voor materiële zaken en werken ons er een breuk voor. Dat is één vorm van OVERLEVEN.
Dat is hoe een huwelijk er in het algemeen uit ziet in deze tijd. En dat is waar een ambtenaar namens de maatschappij een paar zogenaamd in de echt verbind. Dan ga je je soms toch afvragen wat daar zo echt aan is. Er is geen mens die een paar tot man en vrouw kan verklaren wanneer het over Liefde gaat. Sterker nog, er is geen mens die daar in naam van de Liefde recht op heeft. Iemand die uit naam van God iets verkaart is een hypocriet want deze mensen verheffen zich boven God en weten niet eens zeker of God bestaat. Ze geloven dat hij bestaat en dat geeft een twijfel aan. Dat is omdat ze God nooit zelf ervaren hebben. Pas wanneer we God ervaren weten we dat hij bestaat. En wanneer we God ervaren in onszelf zullen we ook ervaren dat God gaat over Liefde en dat dat in elk mens leeft. Zo zullen we ook gaan inzien dat we niet uit naam van God hoeven te spreken want God spreekt in ons allemaal. We moeten ons er alleen wel voor open stellen.

Een band tussen een man en een vrouw wordt bepaald door de Liefde ZELF, niet door inmenging van een mens. Een man en een vrouw kunnen alleen elkaar die band verklaren en alleen vanuit pure Liefde. Wanneer het er zo uit ziet zouden we het een Nieuwetijdshuwelijk kunnen noemen maar wanneer we naar de Nieuwe Tijd kijken vervalt het hele begrip huwelijk want het huwelijk is een begrip dat ontstaan is uit maatschappijk oogpunt en niet uit Liefde. De Nieuwe Tijd is een begrip waarin allerlei nieuwe systemen passen. Het begrip huwelijk is een oud systeem, een oud begrip en zou vervangen moeten worden door een nieuw begrip dat alleen over Liefde gaat. Wanneer een paar hun eigen Liefde deelt met elkaar is het mogelijk om een tijdje met elkaar te leven en mocht er een punt komen waarop er een einde komt aan de relatie omdat het ze samen hun doelen of lessen geleerd hebben dan kunnen ze elkaar uit dankbaarheid voor de tijd die ze samen hebben doorgebracht in Liefde loslaten. Dit omdat de Liefde in onszelf steeds aanwezig is en we zo niet afhankelijk zijn. En met doelen en lessen gaat het dus alles behalve over eigen huizen, auto's etc. Zoals we dagelijks om ons heen kunnen zien leveren materiële zaken alleen maar een heleboel ellende en strijd op wanneer het op scheidingen aankomt. Het zou tijd zijn om ons van materiële zaken te onthechten. We zijn er te afhankelijk van geworden en daardoor komt de Liefde in de verdrukking. Het eindigen van een huwelijk gaat daarom ook meestal gepaard met een heleboel strijd en jaloezie. Eigenlijk zijn dit vormen van angst omdat we moeten gaan loslaten. We zijn hiermee ook bang om materie los te laten. We zouden kunnen constateren dat we meer van materiële zaken houden dan van mensen want materiële zaken spiegelen onze angsten niet, totdat we het moeten loslaten.

In het huwelijk leven we ook niet in het hier en nu. Buiten het huwelijk meestal ook niet maar in het huwelijk zeker ook niet. We focussen ons op de toekomst en daarmee weer vooral op materieel vlak. Straks als ik 65 ben dan..... We leven dus in de toekomst en daarmee leven we niet in het moment. Liefde is er alleen in het moment, het hier en nu. We leven dus veelal uit angst want angst is de tegengestelde van Liefde. Door ons op de toekomst te focussen proberen we onze toekomst zeker te stellen en dat doen we alleen omdat we de angst hebben niet van het leven te kunnen genieten als we met pensioen gaan. Wanneer we uit Liefde leven leven we in het hier en nu. In het huwelijk doen we dat samen, we werken samen om de toekomst veilig te stellen. Wanneer we beseffen dat we aantrekken wat we uitstralen trekken we daarmee ook angst aan. Anders gezegd: we krijgen wat we vragen en uitstralen is een vorm van vragen. We trekken zo dus ook alleen maar angst naar ons toe. Angst is destructief, Liefde is Leven. Angst kost energie, Liefde geeft energie. In een huwelijk wordt de angst gedeeld waar we eens Liefde in elkaar gespiegeld zagen. Nu we samen op de toekomst gericht zijn creëren we een nog grotere angst want één en één is twee en samen is er dus twee keer zoveel angst. Steeds vaker horen we verhalen over mensen die tegen hun pensioen aan zitten en net voordat of net nadat ze met pensioen (zijn) (ge)gaan overlijden ze. Ze hebben dus nooit geleefd, ze zijn alleen maar bezig geweest met overleven en wanneer ze eindelijk hopen te kunnen leven speelt de stress, spanning, ziekte e.d. hen parten. Zonde van het leven. Door in het hier en nu, het moment, te gaan leven kiezen we voor Liefde want in het hier en nu is waar het leven leven zich afspeelt. Dit geldt ook voor het huwelijk. En het is een lange weg terug als we eenmaal beseffen dat we er ver, heel ver, van verwijdert zijn. Daarom is het zaak om bewust een keuze te maken, om het even welke. Meestal vervallen we in patronen zonder dat we het in de gaten hebben. Zo gaat het op een onbewuste manier. Ook in het huwelijk kunnen deze keuzes bewust gemaakt worden. De maatschappij heeft hierin ook een rol. We zijn een kuddedier en we volgen de wegen die voor ons aangelegd zijn door de bekende en voorgeschreven wegen te volgen. Wanneer we echter onszelf van die kudde kunnen losmaken en onze eigen weg volgen zal er veel meer te zien zijn dan dat ons is voorgespiegeld. Zoals ene Les Brown zei: "Go where there is no path and leave a trail", ofwel: ga waar geen pad is en laat een spoor achter. Zo openen we nieuwe wegen. Vroeg of laat zal iemand zien "hé, hier heeft iemand gelopen" en zal kijken waar het spoor naartoe leidt. Zo zal ook die persoon de nieuwe wegen ontdekken en misschien zal dat nog meer nieuwsgierigheid losmaken. Misschien gaat die persoon zich afvragen wat er nog meer te zien is in de gebieden waar nog geen geen spoor is en zal hij of zij zelf op verkenning gaan en een spoor achter laten. Zo kunnen we dat ook met ons leven doen. Nieuwe gebieden bewandelen, nieuwe ontdekkingen doen in onontgonnen gebieden van het leven. Onze leiding hierin is ons gevoel, of misschien ons innerlijk kind. Kinderen zijn vaak nieuwsgierig naar nieuwe dingen maar naarmate we volwassen worden (voor de maatschappij) verandert die nieuwsgierigheid in angst en blijven we de bekende voor ons aangelegde wegen bewandelen. Het huwelijk is zo'n weg. Kijk maar rond, bijna elk huwelijk volgt dezelfde weg: werken voor de toekomst en de kinderen, af en toe eens op vakantie, schulden aangaan voor materieel bezit etc. Het zal mij niet verbazen als er steeds meer huwelijken op de klippen gaan lopen. Er is een heleboel aan het veranderen in de wereld en een toenemend aantal scheidingen is een teken dat de mens zijn eigen weg wil bewandelen of een nieuw spoor achter gaat laten. Of misschien komt er iemand die dezelfde weg bewandelt waar het mee klikt en misschien maar een bepaalde tijd.
Wanneer we ons eigen pad volgen is alles mogelijk wat goed is voor onszelf. De maatschappij en het het huwelijk zoals die er nu uitzien is veelal niet goed voor ons ZELF.

Het huwelijk (en in het algemeen een relatie) is een gevangenis. Liefde is vrijheid en wanneer we een relatie aangaan is de liefde, en daarmee dus ook de vrijheid, al verdwenen. We ontmoeten iemand, worden verliefd en geven meteen al grenzen aan over wat er( buiten de relatie) wel en niet mag. Dat is al geen Liefde meer, dat is angst, bezitterigheid. Zelfs wanneer gezegd wordt: "ik laat hem/haar vrij" is dat niet waar want we kunnen niemand vrij laten. Liefde IS en zo IS ook vrijheid. Die kun je niet geven, die is er. Maar of je kiest voor de vrijheid is je eigen keuze. Een relatie gaat over slavernij, niet over Liefde. De onvoorwaardelijke (of alomvattende) Liefde is in onszelf maar in onze huidige maatschappij ervaren we die niet. De enige liefde die we nog ervaren is de liefde via de ander, de afhankelijke liefde. Daarom hebben we relaties. Meestal is er niet eens meer sprake van liefde, er is alleen nog maar sex en sex is nog geen liefde. Pas als we van onszelf houden kunnen we van een ander houden. En we houden pas van onszelf als we helemaal niemand nodig hebben om Liefde te kunnen ervaren. We kunnen dan ook pas een relatie met iemand anders aangaan als we een relatie met onszelf (ons Zelf) aangaan. Uit onderzoek is gebleken dat de mens eigenlijk niet eens monogaam is, dat mensen alleen maar bij elkaar blijven omdat er kinderen zijn. Dat en het idee van de relatie of huwelijk is alleen maar door de mens 'bedacht' om niet de leegte te hoeven ervaren als we 'alleen' zijn. Dat terwijl in het 'alleen zijn' de vrijheid te ervaren is omdat we niet gevangen zitten in een relatie. Maar meestal worden we in die vrijheid juist bang, we worden geconfronteerd met onze angsten en pijn. En dat zijn nou net de zaken die het maken dat we de Liefde in onszelf niet ervaren. Die zaken kunnen we juist onder ogen zien want we hebben ze zelf toegelaten. En dan zullen we zien dat het een flinke klus is om dat bewust te worden en te verwerken maar dan komen we wel dichter bij onszelf.

Terug naar top

Index perssonlijke stukken