Mensen
Wanneer ik me afvraag
wat mensen nou eigenlijk zijn kom ik tot de volgende conclusies:
mensen zijn uniek, grenzeloos en oneindig. Wij mensen zijn wezens
MET een lichaam, we ZIJN NIET het lichaam. Wanneer ik kijk naar
gevoel, Liefde en intimiteit zie ik dat het oneindig is, grenzeloos.
Wij mensen zijn wezens met een oneindige diepte maar we blijven
oppervlakkig doen, vooral wanneer het over gevoel, Liefde en intimiteit
gaat. Imtimiteit is hierbij het uiten van gevoel en Liefde naar
elkaar. Ikzelf heb altijd naar die diepgang verlangd. Naar mijn
gevoel zijn er in principe dan ook geen grenzen. Grenzen stellen
we alleen uit angst om de diepte in te gaan. We zien onszelf als
het lichaam en niet meer dan dat. Dat is de oppervlakte. Het gevoel
en de Liefde zijn de diepte. Dat is allemaal in ons aanwezig.
Door intimiteit kunnen we dat met elkaar delen maar daar beperken
we onszelf enorm in terwijl dat juist heel mooi kan zijn. Ik zie
het als een meer met helder water. We zwemmen aan de oppervlakte
en soms net daaronder. Het water is echter zo helder dat de diepte
te zien is. We blijven maar aan de oppervlakte van dat meer terwijl
we eigenlijk eens van een duikplank zouden moeten springen de
diepte in. Hiermee bedoel ik dat we het oppervlakkige gebeuren
in ons leven eens zouden moeten loslaten en ons overgeven aan
de diepte die het leven werkelijk IS. Daarmee vervagen onze grenzen
van oppervlakkigheid. Die grenzen zijn alleen maar aanwezig door
gebeurtenissen in het verleden. Het is eigenlijk vreemd, wanneer
we geboren worden zijn we een wonder. Wanneer we opgroeien lijkt
dat wonder te verdwijnen in de hectiek van de maatschappij. Niets
is minder waar, we zijn nog steeds dat wonder, het wordt alleen
niet meer als zodanig herkend. Toen we geboren werden waren die
grenzen er niet, we waren open, zonder grenzen. We stonden ook
nog volledig in contact met het universum, open voor Liefde en
intimiteit. Intimiteit is een zeer belangrijke factor
in het leven, in de zin van aanraken en aangeraakt worden. De
huid is ons gevoelsorgaan. Door dat aan te raken komen we direct
met ons gevoel in contact. Gevoel dat alleen in woorden uitgedrukt
wordt is geen intimiteit terwijl intimiteit juist het mooiste
is wanneer er geen woorden worden gebruikt.
Grenzen op het gebied van intimiteit stellen we dus uit angst
voor diepgang, meestal gebasseerd op ervaringen in het verleden.
Wanneer mensen zeggen dat het (te) ver gaat worden ze eigenlijk
alleen maar herinnerd aan die ervaringen uit het verleden. Maar
wees gerust: resultaten uit het verleden bieden geen garantie
voor de toekomst. In dit geval is dat dus alleen maar gunstig,
zeker als je je er voor open stelt. Wat in het verleden is gebeurd
hoeft in de toekomst niet te gebeuren. Grenzen stellen werkt dan
eigenlijk alleen maar belemmerend. Wanneer we onze grenzen opheffen,
open gooien, kunnen we nieuwe gebieden verkennen. Kijk maar naar
de muur van Berlijn. Als iets symbool staat voor grenzen dan was
het die muur wel. Aan de ene kant van de muur was er rijkdom en
aan de andere kant was er armoede. Zo werkt dat ook met onze persoonlijke
grenzen, we leven aan de armoedige kant van de grens terwijl er
aan de andere kant enorme rijkdom te vinden is. En wanneer we
die grenzen open gooien kunnen we zo die rijkdom betreden. Om
de armoede van Liefde, gevoel en intimiteit op te vullen storten
we ons in de materiële rijkdom om ons op die manier rijk
te voelen. Dat dat niet werkt blijkt uit het feit dat veel mensen
niet echt gelukkig zijn. Dat is dan ook niet zo gek want er is
geen Liefde, geen gevoel en geen intimiteit. Als we kijken naar
de essentie van de mens zijn we allemaal hetzelfde. Wanneer we
vanuit die essentie leven kunnen we het gevoel, de Liefde en de
intimiteit ook met iedereen delen. Het is simpelweg menselijk.
We laten ons alleen beperken door onze opvoeding, maatschappij,
religieuze achtergrond etc. Dat maakt het dat we verschillend
DOEN terwijl we dus achter die beperkingen allemaal hetzelfde
ZIJN. En in aardse thermen is dat heel gemakkelijk aan te tonen:
er is maar één mensheid. Dat is de waarheid. We
ZIJN geen nederlanders, duitsers, marokanen, mexicanen,
japanners etc. Dit is alleen maar weer het in hokjes stoppen wat
wéér gebasseerd is op angst. We zijn mensen van
de wereld. Ikzelf beschouw mezelf niet als nederlander. Ik ben
in Nederland geboren en opgegroeid maar ik heb gevoelsmatig ook
interessen en gevoel met andere landen: afrikaanse percussieritmes,
didgeridoo uit Australië, mexicaans eten, chinees eten, India
(Osho en mijn sannyasnaam). Ik werd me daarvan bewust en wist
dat niet nederland mijn thuis was maar de aarde is mijn thuis.
(Met Rusland heb ik geen verbinding meer. Toen ik nog alcohol
dronk wel: door de wodka). We kunnen daarom dan ook, vanuit de
essentie die we zijn, gevoel, Liefde en intimiteit delen met elk
ander mens op de aarde. Het enige dat we hoeven te doen is onze
grenzen, die we uit angst stellen, te laten vervagen, open te
gooien en de rijkdom die daar achter ligt toe te laten of te betreden.
Terug naar top
Index
persoonlijke stukken