|
Het
verhaal van Lea
Mijn
naam is Lea Cornelissen, ik ben geboren op 11 september 1961, sinds
kort ben ik erachter gekomen dat ik indigo ben. Van bij het begin
was mijn leven "bijzonder". Zo werd ik volgens mijn moeder niet
geboren maar ben ik er eerder uitgevallen. Ik kwam ook een maand
te vroeg en woog toch al meer dan 3 kilo. Ik ben de jongste van
vier kinderen maar voelde mij tevens de oudste. Tot mijn zesde was
alles fantastisch, ik was een zondagskind, hield van de natuur,
van mensen, van het leven. Al heel snel kon ik een "volwassen" conversatie
doen. Ik zie me nog met de schoenen en kousen van mijn moeder door
het huis lopen. Ik stond vaak voor de spiegel om te controlen hoeveel
ik al gegroeid was, kind zijn vond ik maar niks. Desalnietemin (uitgeroepen
tot het mooiste vlaamse woord als ik me niet vergis) voelde ik een
zekere melancholie toen ik op mijn twaalfde besefte dat de speeltijd
voorbij was. Ik geloofde ook heel lang in Sinterklaas en vond het
schandalig toen de lerares van het vierde leerjaar me vertelde dat
hij niet bestond. Zo verdween met Sinterklaas ook God een beetje.
Al die jaren hadden mijn ouders tegen me gelogen en dat is voor
mij onbegrijpelijk. Liegen kan ik absoluut niet en ik begrijp ook
niet dat anderen het doen. Mensen kunnen me nog altijd van alles
wijsmaken. Eigenlijk voel ik me al heel mijn leven hetzelfde, geen
kind toen ik kind was en geen volwassene nu ik volwassen ben. Ik
voel me ook niet vrouwelijk, hoewel ik in een vrouwenlichaam woon,
maar ook geen man, ik voel me mens. Mijn leven was tamelijk eenzaam
en toch voelde ik me nooit alleen. Zo was ik een beetje ongemakkelijk
op het toilet omdat ik de indruk had dat er iemand naar me keek.
Vooral in de natuur ervaar ik een sterke verbondenheid met al wat
leeft. Als ik me niet goed voel ga ik gewoon een uurtje in het bos
wandelen en daarna gaat het weer beter. Dat goed voelen is bij mij
heel letterlijk. Als ik wandel probeer ik mijn hele lichaam te voelen,
vooral mijn voeten, zo raak ik terug in mijn lichaam. Ik hou heel
veel van dieren, maar ben toch geen vegetariër. Als ik een tijdje
geen vlees eet, begin ik ongemakkelijk te zweven. Ook heb ik behoefte
aan een kleine dosis cafeïne om ’s morgens terug in mijn lichaam
te geraken. Mijn leven was moeilijk maar ik ben er heel goed uitgekomen
en voel me momenteel fantastisch. Al heel vroeg wilde ik kunstenaar
worden, pianist, zangeres, balletdanseres, …. het maakte niet uit
als ik maar creatief kon bezig zijn. Alle voorstellen werden van
tafel geveegd, mijn moeder zegt nu dat ik altijd wat anders wilde
(is dat geen typische eigenschap van indigokinderen, alles willen
uitproberen ?). Maar waar een wil is, is een weg, ik ben beeldhouwster/ceramiste
geworden en ben onlangs gestart met een atelier voor indigojongeren.
Het project loopt als een trein. School vond ik maar niks, wat we
daar moesten leren was in mijn ogen onzin. Ik leerde dus ook bijna
nooit, schreef ’s morgensvroeg om 5 uur een hele lange spiekbrief
en daar deed ik het mee. Zo ben ik mijn hele humaniora doorgeraakt.
Het maakt me nog boos als ik denk aan al die onzin die je op school
in je hoofd moet steken. Ik wilde leren hoe met mensen om te gaan,
hoe conflicten op te lossen, hoe creatieve oplossingen te vinden
voor problemen, hoe voor een groot publiek te spreken, ehbo cursus
zodat je mensen in nood kon helpen, hoe met je eigen lichaam om
te gaan,… allemaal zaken die daar niet aan bod kwamen. Jongens die
school, wat een tijdverlies. Hopelijk zal het hele systeem snel
veranderen. Gaan werken beviel me ook niet. Ik was een echte jobhopper
(het is ondertussen meer dan 20 jaar geleden en dat was ongewoon
toen). De manier waarop het werk georganiseerd wordt vind ik verschrikkelijk.
Mensen worden tussen hun 25 en 45 uitgeperst als een citroen (voor
een in mijn ogen belachelijk klein loon, waarvan ze de helft moeten
afgeven) en daarna uitgespuwd wegens te oud. Daar zou volgens mij
dringend iets aan moeten veranderen. Er is ook teveel onrechtvaardigheid,
mannen worden meer betaald dan vrouwen, knappe vrouwen komen gemakkelijker
aan de bak, allochtonen en illegalen moeten het vuile werk maar
doen... Het hele systeem draait vierkant, telkens ik een poging
onderneem in het gewone circuit te werken word ik ziek, ik heb het
dus opgegeven. Ik heb me altijd schuldig gevoeld dat ik niet ging
werken zoals iedereen (de woorden van mijn moeder) en na weer een
mislukte jobervaring terug ging studeren, nooit wist welke richting
mijn leven uitmoest. Ik had altijd het gevoel dat mijn job nog niet
uitgevonden was. Dat was ook een beetje zo want een atelier voor
indigokinderen zou 20 jaar geleden niet veel volk getrokken hebben.
Mijn leven is pas echt begonnen na de aanslagen van 11 september
2001. Toen heb ik besloten dat ik nooit meer bang wou zijn (ik was
een echte angsthaas) en ben ik gaan uitzoeken waarom mensen me in
feite raar vonden. Zo kwam ik bij hoogsensitief, hoogbegaafd, een
tikkeltje autistisch, misschien wel adhd,… Ik vond het antwoord
maar niet en werd een beetje boos. Toen ik op een keer in de bibliotheek
was vroeg ik "maar wat ben ik nu echt", ik nam een boek en het ging
over "zonnenkinderen". Dat vond ik nogal vaag en via mijn kinesiste
kwam ik terecht bij een auralezeres, zij liet het woord indigo vallen.
Als een gek ben ik erover beginnen lezen en alles klopt als een
bus. It’s a perfect match. Indigo zijn heeft zijn voor- en nadelen.
Laat me beginnen bij enkele voordelen. Mijn band met de natuur vind
ik fenomenaal, het is met geen woorden te beschrijven hoe ik van
de natuur kan genieten. Wat mis ik de honderden vlinders uit mijn
jeugd en het pootje baden in een beek. Wat me interesseert leer
ik bijzonder snel, toen we bijvoorbeeld in Italie woonden, sprak
ik na 6 maanden vlot italiaans. Mijn enthoesiasme is legendarisch
en ik ben niet klein te krijgen, wat er ook gebeurt. Ik ben heel
intuitief en probeer zo goed mogelijk te luisteren naar de signalen
die ik krijg. Ik heb heel veel vertrouwen in het leven, ik spaar
niet en maak me ook geen zorgen om morgen. Voor mij is iedereen
gelijk, ik praat met iedereen op dezelfde manier, met kinderen,
arbeiders, professoren, iedereen krijgt evenveel respect. Die hiërarchische
toestanden vind ik maar niks. Vervelend vind ik dat ik niet alles
kan eten, van boterhammen word ik depressief, van suiker krijg ik
jeuk, van chocolade het gevoel van appendicitis, van vlees word
ik moe,.... Ik heb dikwijls kleine kwaaltjes en maak dan van een
mug een olifant, dan zie ik mezelf al in het ziekenhuis. Ook heb
ik moeite met groepen, 4 is voor mij juist goed. Ik volg momenteel
een cursus "innerlijk waarnemen", de groep was aanvankelijk vrij
groot (20-tal), dan verstop ik me een beetje en concentreer me op
enkele mensen. Nu ken ik zowat de helft van de groep. Ik pik heel
gemakkelijk energie op van anderen en ben soms behoorlijk uit mijn
evenwicht als ik te lang bij teveel mensen ben. Ze kunnen me ook
helemaal leegzuigen. Ik kan ook moeilijk tegen geluiden, ik slaap
al 20 jaar met oordoppen. Als ik niet goed uitgeslapen ben kunnen
geluiden me knettergek maken. Het is ook altijd heel rusteloos in
mijn hoofd, gedachten en ideeën stromen onophoudelijk binnen, het
is soms gewoon niet bij te houden. Het is ook moeilijk uit te maken
welke gedachten van mij zijn, daarom observeer ik mijn gedachten
voortdurend. Ik kan soms heel jaloers zijn op "gewone" mensen, die
blijkbaar hun leven beter kunnen organiseren. Ik ben een echte laatbloeier,
terwijl leeftijdsgenoten hun leven al volledig uitgebouwd hebben,
huisje, tuintje, kindje,... begin ik nog maar pas. Sinds kort heb
ik internet (wat een heerlijk ding). Ik heb al enkele verhalen gelezen
van andere indigo’s, ik heb ook al enkele boeiende contacten. Volgens
mij is er in de energiehuishouding van onze planeet heel wat veranderd
de laatste tijd. Sinds enkele jaren voel ik me als een vis in het
water. Ik heb eindelijk mijn draai gevonden. Ik leef volledig volgens
het principe "vraag en je zult verkrijgen", zoveel mogelijk in het
nu (hoe het precies functioneert begrijp ik niet, maar het werkt
bijzonder goed). Dit is voor mij de hemel op aarde.
Terug
naar top
|