Anoniem verhaal

Als kind zijnde had ik nog nooit van nieuwetijdskinderen en al die andere begrippen gehoord. Daar was toen ook nog niks over bekend volgens mij. Van mijn 3e tot mijn 7e kwam ik 1 keer in de week bij een vrouw die mij hielp met het praten. Ik ging daar naar toe omdat ik op mijn 3e helemaal niks zei. En bleef er zolang, omdat ik een hele tijd binnenmonds praatte en voor de buitenwereld daardoor vaak onverstaanbaar was. Ik had toen ook vaak last van blaasontstekingen, moest hiervoor naar een speciaal ziekenhuisje in een dorp in de beurt van ons dorp. De blaasontstekingen waren na ongeveer 2 jaar weg door medicijnen die ik er op een gegeven moment voor kreeg.

Ik was een heel rustig kind wat zich veel op de achtergrond hield. Ik was vooral observerend en veel mensen, docenten, familie enz zagen mij als een verlegen en onzeker kind. Verder had ik heel veel fantasie, zat vaak in een droomwereldje. Op de basisschool ben ik veel gepest, had maar een paar vriendjes en vriendinnetjes. Op de kleuterschool sprak ik meer met jongens af, tot mijn moeder dat op een gegeven moment maar niks vond. In groep 4 ben ik blijven zitten. Het pesten werd een stuk minder, ik zat toen in een veel leukere klas. Lag iets beter in de groep. Toen had ik maar 1 vriendinnetje. Ik ging ook wel om met andere meiden van mijn klas, maar dat contact was vooral oppervlakkig. Zag ook niet zo makkelijk iemand als vriendin of vriend.

Als ik in mijn eentje naar huis liep, hoorde ik vaak iemand mijn naam roepen. Elke keer als ik me omkeek was er niemand te zien. Ik dacht dat ik me het verbeelde liep verder en hoorde niks meer. Zo hoorde ik ook geregeld voetstappen achter. Als ik stopte gingen ze nog even door en als ik me omdraaide was er weer niemand te zien. Ik heb hierbij nooit angst gevoeld vooral door de gedachte dat ik het me wel verbeeld zou hebben.

Als ik veel met een vriendinnetje had gespeeld nam ik haar karakter over. Had dit met iedereen waar ik een periode veel mee optrok. Merkte dit vaak zelf niet op, of naderhand pas. Vaak was ik het zonnetje in huis. Altijd vrolijk. Maar als er iemand heel chagerijnig was, werd ik dit ook. Iemand gestrest, werd ik ook.

Mijn opa overleed toen ik 8 was. Een jaar later voelde ik toen ik net in bed lag een koude stroom in mijn gezicht. Automatisch wist ik dat het mijn opa was en dat een zusje van mijn moeder wat als kind zijndend overleden is bij hem was. Ik vond het fijn dat hij mij bezocht en voelde ook hiervoor geen angst. Later (ongeveer een half jaar geleden) hoorde ik van mijn moeder dat ze in die periode vaak witte stilstaande bollen bij het trapgat zag zweven. Hierbij deed ze net of ze ze niet zag. Ze wilde deze niet zien. Zelf heb ik ze toen nooit gezien. Toen ze me hierover vertelde, wist ik gelijk dat dit mijn opa, dat zusje en de moeder van mijn opa moesten zijn geweest. Ik had toen al veel interesse in het spirituele. Mijn vader keek vaak naar programma's over geestverschijningen, deja vu's, voorspellende dromen enz. Ik keek altijd mee. Op een gegeven moment ben ik boeken over deze onderwerpen gaan lenen bij de bieb.

Op mijn 13e werd ik opeens overklaarbaar moe. Had elke dag last van die moeheid, andere klachten had ik niet. Ben hier verschillende keren voor naar de huisarts gegaan. Heb toen 3 bloedonderzoeken gehad waar niks uitkwam. Ook op de mavo waar ik inmiddels op zat voelde ik me anders. Had maar een paar vriendinnetjes, 1 goede vriendin. De meeste begrepen mij gewoon niet. Ook op deze school werd ik veel gepest, nog meer dan op de basisschool en door verschillende personen. In de tweede had ik Frans. In de talen Duits en Frans ben ik altijd slecht geweest. In Engels en Nederlands was ik juist goed. De docent Frans die toen mijn mentor ook was snapte hier niks van. Op een dag was ze in een slecht humeur. Ze was ontevreden over hoe iedereen in de klas werkte. Ik lette toen even niet op. Ik kreeg daarover op mijn kop van haar, ze werd hier boos over en ik schrok er erg van. Ik begon spontaan te huilen. Snapte zelf niet waarom, omdat er niet echt iets ergs gebeurd was. De lessen vond ik vaak saai, had moeite om mijn concentratie er goed bij te houden. Probeerde het wel, maar het lukte gewoon niet. Op deze momenten was ik in mijn schriften voornamelijk poppetjes, droomprinsessen aan het tekenen.

Toen ik 13 was ben ik ook vegetarisch geworden. Ik heb nooit veel aan vlees gevonden. Het meeste vond ik niet echt lekker. Ik wilde dit al toen ik 8 was, nadat een klasgenoot met een vegetarische broer en zus een spreekbeurt hierover had gehouden. Toen mocht het niet van mijn moeder. Ze wilde niet dat ik belangrijke bouwstoffen zou missen. Toen ik er op mijn 13e weer mee kwam was het goed.

Na de Mavo ben ik SPW met extra 4 havo vakken gaan doen. De mentor die ik in het laatste jaar had, vond dat ik dit beter niet kon doen. Volgens hem zou de opleiding te moeilijk zijn, omdat er Havo bij zat. Ik heb zijn advies genegeerd en ben alsnog naar deze school toegegaan. Ik werd door niemand meer gepest. In de klas waar ik zat was bijna iedereen op hun vorige school wel gepest, we wisten dus allemaal hoe het was. De school en de klas waar ik in zat was kleiner en mijn vermoeidheid verdween volledig. In het eerste jaar moesten we vrijwilligerswerk doen. Ik kwam bij de scouting terecht bij de jongste speltak (5-7). De kinderen waren snel aan mij gewend en ik aan hun. Ze vonden het geweldig om met mij te stoeien, iets wat ze bij de twee andere leiders niet deden. Als er iets was kon ik het gelijk aan hun zien. Zo ook een keer dat 1 van de jongens door een paar andere jongens geplaagd werd. Ik zag gelijk aan hem dat hem iets dwars zat. De ene leidster had dit pas na een kwartier in de gaten, de andere helemaal niet. Vanaf toen maakte ik steeds vaker mee dat ik gelijk aan iemand zag of er hem/haar iets dwars zat. Ook of iemand te vertrouwen was of niet en wat iemands karakter was kon ik in 1 oogopslag zien. Dit laatste heb ik altijd gekund. Ik merkte dat ik emoties van anderen oppikte, vooral negatieve. Als iemand in mijn beurt op korte afstand zich verdrietig voelde was ik dat ook en wist het van wie het afkwam. Zo ook met angst en verliefdheid. Ik zag dit niet als iets vreemds, dacht dat iedereen het wel kon.

Na het SPW ben ik naar de kunstacademie gegaan. Al vanaf kinds af aan wilde ik hier graag naar toe. Op mijn 4e wilde ik tekenares worden. Daarna heb ik altijd beroepskeuzes gehad op het creatieve vlak en vooral met tekenenen. Eerst wilde ik illustratie gaan doen, uiteindelijk ben ik voor beeldende kunst gegaan. Het werk wat ik maak, maak ik van uit mijn intuitie. Zodra ik naar een idee ga werken, forceer ik dit teveel en lukt het niet meer. Het propedeuse jaar heb ik vol lof met 1 van de beste beoordelingen van de hele afdeling afgerond. Het enige puntje wat ze hadden was dat ik meer analytisch moest gaan werken. In het 2e jaar ging het helemaal mis. Ik had andere docenten. Ik probeerde mijn werk meer vanuit een idee te maken en zette mijn gevoel teveel opzij. In deze periode was mijn moeder overspannen. Ze was aan een nieuwe opleiding begonnen omdat ze het werk wat ze eerst deed niet meer kon doen. Ze zat in het laatste jaar en had veel werkstukken en verslagen om in te leveren. Mijn vriend had ik in de zomervakantie ontmoet. op een gegeven moment bleef ik elk weekend bij hem slapen en doordeweeks was ik dan thuis. Ik vond het fijn om bij hem te zijn. Maar kreeg wat moeite om me goed te aarden en had het gevoel dat ik heen en weer ging en mezelf geen vaste plek kon geven. Ik heb er achteraf geen spijt van dat we het zo gedaan hadden. Het was aan de andere kant wel 1 van de oorzaken waardoor die vermoeidheid, waar ik tot op de dag van vandaag nog steeds last van heb, weer terug kwam. De vriendin van mijn broer had thuis veel ruzie en veel problemen en kwam halverwege het jaar bij ons wonen. Ook zij had de nodige spanningen bij zich en het werd voor mij te druk thuis. Ik kon me op school niet goed meer concentreren. Ging steeds meer spijbelen. Er waren dagen bij dat ik zo moe was dat ik daardoor niet naar school ging. Of een volle dag niet vol kon houden en halverwege de dag naar huis ging. Het laatste half jaar ging ik wat meer mijn best doen ik wilde wel mijn schooljaar halen.

In mei had ik theorie fotografie les. Het was buiten warm en ik zat wat voor me uit te staren. Op een gegeven moment zag ik een gekleurde vlek bij een klasgenoot die tegenover me zat. Er stak een schuine witte streep vanuit zijn arm omhoog. Ik keek verschrikt op en zag toen niks meer. Op een spiritueel forum waar ik wel eens kwam plaatste ik hierover een berichtje. Zo kwam ik erachter dat het de aura was die ik zag. Ik werd hier nieuwsgierig naar en probeerde de aura steeds vaker te zien. Eerst zag ik alleen de eerste laag, daarna begon ik witte zwevende vlekken om een persoon heen te zien. Kleur zag ik niet vaak maar toch af en toen zo eens. Mijn ontwikkeling op het paranormale gebied ging opeens razendsnel. Ik was er elke keer overdonderd door. Ik begon steeds vaker vlekken te zien. Stond er meer bij stil dat ik emoties van andere mensen oppikten. Wist dingen gewoon. Begon entiteiten om me heen te voelen. Voelde een onderscheid tussen de negatieve en positieve. Kreeg contact met 3 van mijn gidsen, waarvan 1 een engel is. Zag opeens schimmen op de muren en bij mensen in de beurt zweven. Begon meerdere spirituele forums te bezoeken. Merkte dat ik vaak antwoorden op berichten had van dingen die mensen op paranormaal gebied hadden meegemaakt, terwijl ik er zelf geen ervaring meehad. Een soort innerlijke wijsheid bezitte. En zo kan ik nog wel even door gaan. Ik maakte opeens zoveel op het paranormale gebied mee dat ik het soms zelf niet meer bijhield.

Op school ging het steeds minder. Hoe goed ik mijn best ook deed. 1 docent in het bijzonder was heel negatief ten aanzien van mijn werk. Ze had er nooit iets goeds over te zeggen, kraakte het vaak tot op de bodem af. De foto's die ik maakte was het enige wat ze wel goed vonden. Deze en 1 van de andere docenten gaf mij het advies om een fotografische opleiding te gaan doen. Zelf wist ik het niet meer. Er kwam gewoon zoveel op mij af. De eindbeoordling ging slecht. Naderhand heb ik met de docent die zo negatief over mijn werk was een gesprek gehad. Zij vond dat ik niet thuis hoorde op de opleiding. Dat ik het niet in me had om kunstenaar te worden. Beter een andere opleiding zoals fotografie kon gaan volgen. Tot nu toe had ik dit soort adviezen in de wind geslagen, en volgde mijn eigen gevoel. Mijn gevoel liet me in de steek om de juiste beslissing te maken. Dus volgde ik het advies om me aan te melden voor een fotografie opleiding. Ik heb toelating bij zowel een voltijd als deeltijd opleiding gedaan en werd bij beide afgewezen. Via een klein omweggetje kreeg ik de mogelijkheid om deeltijd beeldende kunst te doen op dezelfde school waar ik voltijd had gedaan. Ik kon hier in het tweede jaar beginnen. Een derde jaar was er nog niet omdat de deeltijd nog maar net opgestart was. Ik had er gelijk een goed gevoel bij en ben dit gaan doen. Ik ben inmiddels 22 en op dit moment zit ik nog steeds in het tweede jaar van de deeltijd. Ik zit er over te twijfelen om misschien weer voltijd op te pakken. Het derde jaar voltijd heeft weer andere docenten dan het tweede jaar. Maar ben er nog niet helemaal uit.

In juni ben ik gaan samenwonen met mijn vriend. Hierdoor heb ik weer een vaste woonplek gevonden. Maar heb nog steeds een beetje moeite met wennen na ongeveer drie kwart jaar. Toch raak ik beetje bij beetje steeds meer gewend. Mijn broer en zijn vriendin zijn ook gaan samenwonen en maan na mij. Ik heb nu in ieder geval wat meer rust. De paranormale ervaringen zijn ook steeds meer gaan wennen. Ze zijn vooral gewoon gaan worden. Toen mijn gaves zich zo snel gingen ontwikkelen, begon ik naar antwoorden te zoeken. Begon me af te vragen wie ik nou was. Ik kwam eerst uit op lichtwerker, voelde hier veel bij. Had het gevoel dat ik dit was, dat gevoel heb ik nog steeds. Maar voor mijn gevoel was het nog niet compleet. Ik ben verder gaan spitten en kwam op hsp uit. Ook hier had ik veel herkenning bij, weet dat ik dit inderdaad heb. Maar ook hierbij miste ik iets. Ik kwam bij indigo's uit. Had hierbij veel herkenning, maar toch was dit het ook weer niet. Ik heb een ander karakter dan zij hebben. Maar vooral ben ik meer iemand die de vrede wil bewaren en lijmen dan iemand die tegen regels aan gaat schoppen. Als ze mij ergens onder zouden moeten verdelen dan zou dit eerder bij autisme zijn dan bij adhd. Gelukkig heb ik die stempel nooit bedeeld gekregen. Uiteindelijk kwam ik op kristalkinderen terecht. Merkte dat ik veel hier in herkende. Het gaf mij een soort rust, wist dat dit het was. Ik heb het naast me kunnen leggen en begrijp mezelf nu veel beter dan ik eerst deed. Het maakt me niet anders dan ik dat ik eerst was, ben nog steeds dezelfde persoon. Met het verschil dat ik de hierboven beschreven ervaringen een plek heb kunnen geven en weer iets wijzer ben geworden.

Mijn moeder heeft nooit iets met spiritualiteit gehad, net zoals de rest van de familie. Ze is heel nuchter. Toen ik op eens aura's begon te zien, heb ik haar dat verteld. In eerste instantie maakte ze flauwe opmerkingen. Volgens haar was er niks na de dood, geen hel, geen hemel, helemaal niks. Toen begon ze zich zorgen over mij te maken. Wilde weten wat het was. Voor haar een onbekend terrein wat zo de nodige angst met zich mee bracht. Ze is een aantal forums waar ik veel kwam afgegaan om er meer over te weten te komen. In eerste instantie vond ik dat behoorlijk irritant. Had het idee bespioneerd te worden, waarom vroeg ze het dan niet rechtstreeks? Op een gegeven moment sloeg die bezorgdheid om in interesse. Tegenwoordig zit ze op 1 van die forums nog regelmatig en leest ze veel boeken over spiritualiteit.

Terug naar top