Het verhaal van Grietje

Op de basis school had ik moeite met lezen maar ook met duidelijk maken wat ik bedoelde. Nog steeds is dat een obstakel. juiste zinnen maken zodat er geen misverstanden ontstaan gaat nog vaak fout.
Al heel jong vond ik het nodig om alles zelf op te lossen. mijn vader was ziek dus ik was van mening dat mijn ouders genoeg aan hun hoofd hadden. Dit was toen ik in groep 6 zat.

Vreemd genoeg nam ik ook de zorg op me om een klasgenootje die haar moeder verloor te troosten. Ze wilde ook met niemand anders haar verdriet delen. Ik stelde haar gerust en gaf haar weer kracht. Ik voelde me daar zo goed en trots bij. Ik was een soort vredestichter en liet onrecht zoals pesten niet toe in de klas en op het plein. ik sprak afkeuring en als het niet anders kon sprong ik er tussen.

In de klas was ik ook anders, ik kreeg het voor elkaar om geen psalm vers op te hoeven zeggen. De leraar zei dat dat nodig was om steun te kunnen zoeken als je dat nodig had. Ik ging de discussie wel aan, gaf goede argumenten. Het was veel te moeilijk voor mij dus het gaf mij alleen maar onrust. Ik wilde het wel overschrijven in plaats van opzeggen en meezingen met de klas vond ik wel leuk dus dat was geregeld. In groep 8 kreeg ik de uitdaging van mijn leven tot dus ver. Ik mocht proberen om de hoofdrol in de musical te spelen. ik vond het eng maar liet me niet zomaar uit het veld slaan. uiteindelijk foutloos 2 keer doorstaan. Ook werd ik mavo/havo getoetst terwijl ik ivbo had verwacht.

Zo trots en vol zelf vertrouwen begon ik aan de middelbare school maar al snel voelde ik me heel erg klein worden, voelde zoveel om me heen: onrust angst en vooral eenzaamheid. Ik had niet meer de kracht om in te grijpen bij pesterijen. Hoe frustrerend groot kon zo'n school zijn vol kinderen die zo onzeker voelden maar ik was te verward door alle inpulsen. Ik snapte het niet meer, lag huilend in bed kon niet slapen en huiswerk lukte ook niet. Mijn hoofd leek wel vol narigheid. En ja, dat bleef bij de leraren niet onopgemerkt maar ze begrepen me niet. Ik wilde bijles en ik kreeg het niet want ik moest in de les maar eens beter opletten ipv staren en poppetjes tekenen. Ik had echt geen ruimte in mijn hoofd. Uiteindelijk mijn diploma wel gehaald op mavo nivo met praktijk vakken en 1jaar langer dan de bedoeling was. veel discussies gewonnnen van leraren en meerdere excusses gehad voor onterechte straffen. Ik liet me niet onterecht de klas uitsturen. Dus uiteindelijk voor mezelf iig gerechtigheid behouden.

Mijn eerste baantjes gingen erg stroef en heb uiteindelijk 4jaar fulltime bij mijn moeder gewerkt omdat ik toch erg onzeker was en bijna iedereen onder de loep neem mbt wantrouwen. Nu werk ik inmiddels niet meer bij mijn moeder en leer steeds beter om tegaan met mensen. Alleen krijg ik vaak mensen die bij mij hun hart luchten wat me zinvol laat voelen maar die emoties voel ik volledig en kan ze moeilijk los laten.

Sinds ik steeds meer lees over hsp word het ook steeds makkelijker. Ik weet dat ik niet de enige ben die zo is en dus zeker geen overweging hoef te maken om me te laten opnemen want ik dacht echt weleens dat ik gek was.

Het vervelende nu is dat ik rust begin te vinden in dat wat ik kan maar mijn partner het weer ziet als iets wat ik me zelf aan praat ofzo. Hij begrijpt het niet, word kwaad als ik wil zeggen dat het zo'n opluchting voor mij is en alles zo klopt in eens. Ik weet dat ie van me houd, hij heeft me zo vaak geprobeerd om te helpen mezelf te vinden en hij is waarschijnlijk bang dat ik mezelf blij maak met een dooie mus.

ik heb het nu zelf gedaan en daar ben ik super trots op maar het doet me verdiet dat ook nu weer het nog niet word begrepen hoe ik het ook uitleg en wat ik ook laat lezen. Ik weet dat ik er wel uit ga komen, het liefst met hem maar misschien moet ik op eigen benen verder in dit proces. Gek genoeg voel ik rust en weet ik dat ik alles juist en goed gedaan heb tot nu toe. Ik heb geloof in mezelf gevonden. Hopelijk kan ik voor veel mensen een steun zijn bij wat dan ook.

groetjes en veel liefs

grietje

Terug naar top