Het verhaal van Johanna

Mijn naam is Johanna en ben inmiddels alweer 23 jaar en dus officieel ' volwassen '. Maar van binnen nog een kind wat een heleboel te leren heeft. Voor mij een leven wat net begonnen is.

Toen ik klein was was ik heel heel vrolijk meisje, altijd maar lachen. Tot een jaar of 10, toen veranderde de boel. Ik werd heel onzeker en deed wat ik moest doen. Veel vrienden heb ik nooit gehad maar de behoefte was ook niet daar, als ik maar iemand had om op te leunen. Verder een fijn leven met veel liefde, mijn ouders bij elkaar, een dak boven mijn hoofd en de meest fantastische vakanties voor mijn leeftijd. Jeej wat had ik het goed. Ik leefde mijn leven net als ieder ander kind. Mijn moeder begon wel eens over de hemel en over god, het leek te mooi om te geloven en had daarbij dan ook zeker mijn twijfels. Maar als ik naar de tandarts moest toch stiekem even bidden dat ik geen gaatjes had. Nooit heb ik echt geloofd in een god.

Toen ik 16 was en druk was in mijn hoofd ging ik alle zorgen uit mijn hoofd 'stralen'. Ik zag de stralen in mooi blauw terwijl mijn oogjes gewoon gesloten waren. Ik begreep er niks van, hoe kan je nou kleuren zien als je je ogen dicht hebt?. Telkens als ik dit vertelde tegen iemand werd ik afgewezen. 'Je bent gek' Dat bestaat niet' In die tijd ben ik aura's gaan zien waar ik weinig van begreep. Gelukkig stonden mijn ouders hier enigzins voor open en probeerden er voor me te zijn waar nodig. Omdat ik energieën ging waarnemen was ik als de dood dat ik meer zou zien dan aura's. Wekenlang doodsangsten uitgestaan naar aanleiding van een droom. Sliep bij mijn ouders in bed, slaappillen ingenomen en ziek gemeld van school. Zo bang, zo bang... Hierna is het rustig gebleven en heb er verder ook niet veel meer mee gedaan, wat ja wat kon ik er nou mee? Ik ging aan het werk als schoonheidsspecialiste waar ik na 2 jaar over mijn toeren ontslag heb genomen. De eerste 3 maanden zat ik thuis maar toen begon het in een periode van rust. Binnen de kortste keren kreeg ik beelden, zag aura's, hoorde mijn gidsen, voelde de emoties van andere, wist opeens dingen, rook mensen om me heen, ......... Ik dacht dat ik gek werd, ik was niet normaal en ging haastig op zoek naar andere verhalen van mensen, zuivere mensen! Ik wist niet waar ik het zoeken moest, niemand in mijn omgeving kende dit en voelde me dan ook best alleen. Lijkt wel of je in een land wordt gedropt waar je de weg niet kent en de taal niet spreekt......... vind dan maar eens je weg!! Bijna obsessief was ik hier mee bezig. Gelukkig vond ik mensen met dezelfde 'gave' ( noem het liever een extraatje) Zij hebben mij geholpen, erkenning gegeven en herkenning. Zij hebben me neergezet als ik te ver doorzocht en niet meer met beide pootjes op de grond stond. Na 3 maanden ben ik weer aan het werk gegaan en mijn extraatje was minder aanwezig. Uiteindelijk was deze helemaal weg en belande ik 3/4 jaar geleden weer thuis, in de ziektewet, met een burnout. Jarenlang rond gelopen in een grote illussie. Was niks aan de hand, ik had het zo makkelijk. Iedereen heeft het moeilijk behalve ik. Tot je gedwongen word eens goed naar jezelf te kijken. Nu begrijp ik waarom dit is gebeurd en zal er dan ook nog hard aan moeten werken. Een lage eigenwaarde, sexueel misbruikt verleden en op je tenen lopen blijken funest. Raar om erachter te komen dat je wel een leven had en dat ieder huisje zijn eigen kruisje heeft dus ook ik. Acheraf ben ik heel blij met deze periode, ik heb zoveel geleerd over mezelf. Nu pas kan ik beginnen met leven, echt leven vanuit mezelf, vanuit mijn basis. Vanuit hier kan ik verder.

Ik denk dat iedereen die paranormaal begaafd is zijn basis sterk ontwikkeld moet hebben. Begaafd zijn is niet makkelijk, je wereld is veel breder.. je ervaart meer dat dit hier en moet dan ook op jezelf terug kunnen vallen en jezelf vertrouwen. Je kan anderen geen liefde geven als je jezelf die niet geeft, je kan anderen niet helpen als je niet eerst jezelf helpt.. Weet wie je bent en geloof in jezelf, dan is voor alles een weg..........

Terug naar top